چسبندگی رحم و رابطه آن با نازایی

چسبندگی رحم و علل آن

چسبندگی رحم شامل بافت اسکاری است که بین دیواره‌های داخلی رحم ایجاد می‌شود. اصطلاح دیگری که برای توصیف چسبندگی رحم استفاده می‌شود سندروم آشرمن است. مهمترین علل ایجاد کننده چسندگی رحم شامل موارد زیر است:

  • شایع‌ترین علت چسبندگی رحمی، دیلاتاسیون و کورتاژ (D & C) است که طی آن دهانه رحم باز شده و محتویات رحم به منظور ختم بارداری و سقط جنین تخلیه می‌شود. همچنین چسبندگی رحمی می‌تواند بعد از سزارین نیز رخ دهد. یک توضیح احتمالی برای این حالت سطح پایین استروژن در زمان جراحی است. استروژن برای احیای مجدد پوشش رحم لازم است و سطح پایین آن می‌تواند موجب ایجاد بافت اسکار و چسبندگی رحم شود.
  • تروما و آسیب در یک رحم غیر بارور نیز می‌تواند موجب چسبندگی رحم شود. بافت اسکار ممکن است به دنبال کورتاژ تشخیصی، حذف فیبروئیدهای رحمی (میومکتومی) و وارد کردن وسایل داخل رحمی (IUD) ایجاد شود.
  • جراحی هیستروسکوپی ممکن است موجب ایجاد بافت اسکار شود. این جراحی‌ها شامل جراحی برداشت فیبروئید (۳۰-۴۵% احتمال ایجاد بافت اسکار)، برداشت سپتوم رحم (۶-۷%) و برداشت اندومتر (۳۵%) است.
  • نقش عفونت‌های مکرر نیز در ایجاد چسبندگی رحمی همواره مورد بحث است. بافت اسکار ناشی از توبرکلوزیس می‌تواند بطور کامل پوشش رحم را از بین ببرد.
  • استعداد ژنتیکی. بعضی افراد از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا به بافت اسکار هستند، به طوری که حتی بعد از یک کورتاژ خفیف یا بدون هیچ دلیل مشخصی دچار چسبندگی رحم می‌شوند.

چسبندگی رحم و نازایی

خانم‌های مبتلا به چسبندگی رحمی ممکن است هیچ مشکل آشکاری نداشته باشند. با این حال بسیاری از بیماران عدم وجود دوران قاعدگی یا قاعدگی‌های خفیف و غیر منظم را بر اساس شدت چسبندگی رحم تجربه می‌کنند. بعضی از بیماران دچار سقط جنین‌های مکرر یا نازایی می‌شوند. در موارد نادر، چسبندگی‌ها جلوی جریان قاعدگی را گرفته و موجب درد لگن یا قاعدگی‌های خیلی دردناک می‌شود. چسبندگی‌های متوسط یا خفیف ممکن است حتی هیچ تغییری در دوران قاعدگی ایجاد نکند، اما اثرات التهابی نامطلوبی روی بافت رحمی می‌گذارد و در لانه‌گزینی جنین اختلال ایجاد می‌کند.

بطور کلی چسبندگی رحمی موجب کاهش توانایی فرد در باروری می‌شود، چرا که جریان خون به بافت پوشاننده رحم (اندومتر) کاهش می‌یابد. همچنین چسبندگی رحم موجب می‌شود حفره رحمی کاملا آسیب ببیند. یک اندومتر سالم برای لانه‌گزینی جنین ضروری است. بافت اسکار نیز می‌تواند یک مانع فیزیکی برای رسیدن اسپرم به بخش بالایی رحم و بارورسازی تخمک باشد.

جراحی هیستروسکوپی برای برداشتن چسبندگی رحمی توصیه می‌شود. به دنبال این فرآیند نیز بسیاری از جراحان وسیله‌ای مثل کاتتر پلاستیکی را بطور موقت داخل رحم قرار می‌دهند تا دیواره‌ها را از هم دور نگه دارد و مانع ایجاد چسبندگی مجدد شود. درمان هورمونی با استروژن و پروژستین، داروهای غیر استروئیدی و ضد التهابی نیز برای کاهش شانس شکل‌گیری مجدد چسبندگی رحمی به دنبال جراحی تجویز می‌شوند. تاثیر این روش‌ها در درمان ناباروری بسته به نوع و شدت چسبندگی‌ها متفاوت است.

اگر می‌خواهید در مورد ناباروری زنان مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

نظر دهید



اطلاعات تماس

تهران، گیشا (کوی نصر)، خیابان علیایی غربی، پلاک ۵۲، طبقه سوم، واحد جنوبی - یکشنبه تا پنجشنبه ساعت ۱۰ الی ۱۶

۶ - ۸۸۲۴۸۴۸۵ (۹۸۲۱+)

۰۹۳۹۴۱۶۲۷۸۸

از زبان بیماران

© 2017-2019 Dr.Saffarzadeh. Provided By Sisarv.